در خداست وملحد شدن در وى ملحد شدن در خداست وانكار أو انكار خداست وايمان بوى ايمان بخداست از براي آن كه أو برادر رسول خداست ووصى أو وامام أمت أو ومولاي ايشانست واوست حبل اللَّه المتين وعروة الْوُثْقى لَا انْفِصامَ لَها وزود باشد كه هلاك كردند در وى دو نوع از مردمان وأو را گناهى نباشد يكى دوستى كه از حد بگذرد در دوستى وديگرى دشمنى كه با وى دشمنى كند يا حذيفة جدائى مكن البتة با على كه با من جدائى كرده باشى ومخالفت على مكن كه با من مخالفت ميكنى بدرستى كه على از منست ومن ازويم هر كه أو را ناخشنود گرداند البتة مرا ناخشنود كرده است وهر كه أو را راضى گرداند مرا راضى كرده است ( 1 ) حديث كرد ما را أحمد بن حسن قطانى گفت حديث كرد ما را عبد الرحمن بن محمد حسنى گفت حديث كرد ما را محمد بن إبراهيم بن فزاري گفت حديث كرد ما را عبد الرحمن ابن يحيى اهوازى گفت حديث كرد مرا أبو الحسن علي بن عمر وگفت حديث كرد مرا حسن بن محمد بن جمهور گفت حديث كرد مرا علي بن بلال از امام علي بن موسى الرضا عليهما السلام از پدران خود از أمير المؤمنين ( ع ) از پيغمبر ( ص ) از جبرئيل از ميكائيل از إسرافيل از لوح از قلم كه گفت ميفرمايد خداى تبارك وتعالى كه ولاية علىّ بن أبي طالب حصن وحصار منست پس هر كه داخل حصار من گردد أيمن شود از آتش من ( 2 ) حديث كرد ما را علي بن أحمد بن عبد اللَّه بن أحمد بن أبي عبد اللَّه برقى از پدر خود از محمد بن خالد از غياث بن إبراهيم از ثابت بن دينار از سعيد بن ظريف از سعيد بن جبير از ابن عباس كه گفت فرمود رسول خدا ( ص ) كه اى على من شهر علمم وتو در آن شهري وهيچ كس داخل شهر نميشود مگر از جانب در دروغ ميگويد هر كس كه دعوى دوستى كند با من ودشمن بدارد تو را از براي آنكه تو